zaterdag 26 februari 2011

Keukenklusjes

Wat een regen vandaag... Te veel in elk geval om naar de tuin te gaan... Daarom thuis maar wat 'keukenklusjes' gedaan. Dat is natuurlijk ook leuk en geeft minstens zoveel voldoening!
Vanmorgen begonnen met yoghurt maken. Dat is niet moeilijk, en het resultaat is heerlijk en supergezond! Omdat we nog geen yoghurt hadden gemaakt sinds we terug kwamen van vakantie maakten we een 'starter'. Dat gaat als volgt:
Je warmt een liter melk op tot ongeveer 45 graden. (Als je 'verse boerenmelk' gebruikt dan verhit je het langer en laat je het daarna afkoelen. Helaas weet ik hier geen boer met koeien te wonen waar ik melk kan halen.) Deze warme melk doe je in de beker van de yoghurt machine. Hierbij voeg je een zakje yoghurt ferment. De yoghurt machine zorgt dat het op temperatuur blijft, de yoghurt cultuur gaat groeien en na een aantal uur heb je heerlijke, milde yoghurt.
Van deze yoghurt bewaar je een klein beetje en een paar dagen later maak je opnieuw yoghurt, dan voeg je alleen in plaats van de ferment het kleine beetje toe dat je bewaart hebt. Dit kan je zo een keer of 10/ 15 doen en dan begin je weer opnieuw met een zakje ferment.
Overigens kan het ook zonder yoghurt machine: je kunt het ook in een thermoskan doen, een pan die je in dekens wikkelt of in een hooikist. Het gaat er maar om dat de yoghurt op temperatuur blijft.
Wij willen graag nog eens een hooikist maken (ook handig om rijst in te garen, voor de havermout pap en noem maar op) maar tot nog toe is het er niet van gekomen...

Vanmiddag zag ik dat de fruitschaal vol lag met fruit wat nodig op moest. De bananen aten we zo op. De appels waren niet echt lekker meer om zo op te eten. Na even twijfelen (cake - taart - appelflappen of...) besloot ik het makkelijk en snel te houden: het werd een pannetje appelmoes. Heerlijk, met wat kaneel erdoor... Soms doe ik er ook rozijnen door, dat is zo lekker!
Toen nog de sinaasappels persen voor een glaasje vitamientjes en toen vond ik het wel weer welletjes.

  

donderdag 24 februari 2011

Automonteur?!

Lydia kreeg in december van Sint haar eerste auto. Een knalgele taxi met zwarte stickers en stuur en bumpers van glimmend chroom. Ze vindt h'm geweldig. Eigenlijk is tie nog iets te groot, ze kan met haar voetjes nog niet goed bij de grond en kan zichzelf dus nog niet vooruit duwen, maar mevrouw weet daar wel raad op: gaat er naast zitten en roept tot iemand haar er op zet. Dan zet ze haar voetjes op de spatborden en roept net zo lang tot iemand haar de kamer rond duwt, liefst zo hard mogelijk. Haar ogen stralen dan van plezier!
De auto heeft een vaste 'parkeerplaats' naast de box. Regelmatig gaat haar handje dan ook tussen de spijlen van de box door richting het glimmende stuur...


Vanmiddag zat ze al een heel poosje in de box te spelen toen het me opeens opviel dat het ineens opvallend stil was geworden. Toen ik een kijkje nam zat Lydia met een triomfantelijk gezicht met het stuur van de auto in haar handen! Ze had op de één of andere manier de schroef weten los te krijgen en kon toen het stuur in de box halen, en dat was nog eens mooi speelgoed! Gelukkig had ze de schroef niet in haar mond gestopt, die had ze keurig naast zich neergelegd in de box...
Nu staat de auto dus stuurloos te wachten op een monteur, wie weet wat Lydia later wordt :-)

dinsdag 22 februari 2011

Een kijkje binnen

Vanmorgen scheen het zonnetje opnieuw heerlijk naar binnen. Dus dachten we: mooi tuinweer, daar gaan we gebruik van maken! Maar ja, soms moet er toch ook gewerkt worden en de tuin moest daarom nog een paar uur wachten. Maar vanmiddag, na Lydia d'r middagdutje konden we dan toch weg. Eigenlijk voelden we het al meteen toen we buiten kwamen: het zonnetje leek een stuk minder krachtig dan gisteren, het zou te koud zijn om Lydia buiten stil te laten zitten.
Gerbrand ging daarom buiten verder met het omspitten van de grond en andere klusjes en Lydia en ik zochten de warmte van het huisje op. Kom je ook even binnen?!

Het huisje is van buiten wit met blauw/grijs geschilderd. Van binnen is het grotendeels blank hout. Sommige wandjes zijn wit geverfd en de vloer is donkerrood. Het huisje heeft 2 openslaande deuren en aan 3 wanden raampjes met roede verdeling.


En nee, deze foto's zijn niet van vandaag... Zo ver is de lente helaas nog niet ;-)



Soms, als het hard vriest, staan de bloemen op de ruiten! We stoken dan de houtkachel om het lekker warm te krijgen.

Recht tegenover de deuren is een wc. Daarnaast, onder het raam hebben we een keukentje gemaakt. We hebben (nog) geen stromend water op de tuin (nemen het van thuis mee in flessen) en afwassen doen we in het emaille teiltje dat op de foto staat. Het water koken we eerst in de fluitketel op de houtkachel of op het petroleumstelletje.

Als het donker begint te worden steken we de stormlantaarn en kaarsjes aan, want nee: ook elektriciteit hebben we er niet! Zo moet je dus wel op het ritme van de natuur leven...

Aan de andere kant van het keukentje is ook een wandje. Hieraan hangt een emaille lepelrek en er bovenop staan borden, een paar pannen, soepkommen etc.



Aan de andere kan van dit wandje is er een heuse bedstee!
Lydia vindt het geweldig om in de bedstee voor het raam te zitten en naar voorbijgangers (aan de andere kant van de sloot) te kijken en te zwaaien. De bedstee heeft trouwens wel lekker ruime afmetingen.

Tegenover de bedstee staat een ledikantje voor Lydia en tegen de zijmuur hier tussen in staat de houtkachel. Verder staan er een schommelstoel, een grote stoel die we gekscherend 'kloosterstoel' noemen, een rotan stoeltje, kinderstoel en een houten bankje dat ook wel als tafeltje dienst doet.

Zo, nu hebben we alles binnen wel zo'n beetje bekeken, zijn lekker opgewarmd en gaan we kijken of Gerbrand klaar is met z'n werk. Het wordt trouwens ook tijd om naar huis te gaan.
Hoewel het binnen ook wel erg gezellig is als het buiten gaat schemeren... Tot de volgende keer!

maandag 21 februari 2011

Aan de slag

Vandaag lokte het lente zonnetje ons naar buiten. Vorige week waren we niet naar de tuin geweest, dus dat werd weer hoogste tijd! Daar aangekomen merkten we ineens dat we de sleutel van het huisje niet bij ons hadden. Maar vooruit, het was lekker weer en er was genoeg te doen buiten.
Lydia in de kinderwagen op een plekje in de luwte gezet zodat ze ons kon zien en Gerbrand begon aan ons 'nieuwe project': de moestuin vergroten. Dat betekende voor nu vooral heel hard werken. Eerst met de kantensteker 'banen' in het gras snijden en dan met de spa de graslaag er af steken. Dan de grond omspitten waarbij de grasplaggen steeds op z'n kop onder in de voor worden gelegd en de rest van de grond er weer op komt. Tja, zo ben je wel een poosje zoet! De eerste meters zijn nu gedaan, de rest volgt de komende tijd. 

De groene puntjes boven de grond worden steeds groter en vandaag zag ik in het gras ineens weer wat krokussen bloeien. Paars, geel, wit. Het staat zo vrolijk! Ook bij de fruitbomen zie je dat de knoppen voorzichtig beginnen te zwellen.
Er kwamen nog wat tuin-buren langs voor een praatje, en één van hen wees me welke takken we van de fruitboompjes moeten snoeien. Dat is een groot voordeel van zo'n volkstuin complex: er is altijd wel iemand die je wilt helpen en aanwijzingen wil geven. Meer ervaren tuinierders met hele groene vingers... De theorie van snoeien weet ik wel, maar als ik dan met m'n snoeischaar bij zo'n boompje sta dan twijfel ik toch: deze, of toch die tak. De waterloten in elk geval... Dan is het advies van een ervaren bomenverzorger echt fijn!
Van de oudere tuinders  op het complex krijgen we ook allerlei huis-tuin en keuken tips. Soms spreken ze elkaar ook wel eens tegen en proberen we verschillende dingen uit.
De laatste tijd zitten er steeds mollen in de tuin. Nu zei één van de tuin-buren dat hij nog wel wat mollenklemmen had. Daar moest ik toch wel even van slikken. Zó erg zijn die paar bulten in het gras toch ook weer niet? En wie gaat straks die klemmen legen? Ikke niet in elk geval! We zullen nog wel zien of we die klemmen plaatsen...

vrijdag 18 februari 2011

Terug van weggeweest

Afgelopen najaar zagen we een actie met vakantiehuisjes die te mooi leek om waar te zijn. We vroegen ons af wat het addertje onder het gras zou zijn en gingen alles dus eens goed bekijken.
Maar hoe we ook zochten... geen addertje onder het gras! En ondertussen was die midweek vakantie wel érg aantrekkelijk geworden, zeker omdat we vorig jaar niet echt op vakantie geweest waren. Dus trokken we de stoute schoenen aan en boekten voor een habbekrats een midweekje in een super de luxe huis op een vakantiepark bij de Moezel (Duitsland).
Deze week was het zo ver: maandagmorgen vertrokken we en vanmiddag kwamen we weer thuis. En het was heerlijk!

We genoten van de prachtige omgeving, slenterden door prachtige wijndorpjes met smalle, slingerende straatjes en oude vakwerkhuizen en koesterden ons in het lentezonnetje.
We bleven ons verbazen over de stijle hellingen waar talloze wijngaarden op waren en vroegen ons af hoe de mensen die daar aan het werk waren toch zo goed konden blijven staan. Er waren veel mensen bezig in de wijngaarden: ze controleerden de planten, bonden de ranken netjes op, en vervingen zo nodig de palen en stokken waarlangs de ranken groeien. Ze reden af en aan met kleine trekkers met karren erachter en het geheel had zo iets vrolijks dat je er zelf blij van werd.


We reden over prachtige wegen met hellingen van soms wel 18 %  en heel veel (haarspeld)bochten en schitterende doorkijkjes.
'Thuis' lazen we stapels boeken, puzzelden we verder over de nieuwe indeling van de tuin en het verbeteren van de grond, werkte ik weer eens verder aan m'n borduurwerk wat maar niet af lijkt te komen en genoten 's avonds van de sfeerhaard.

Lydia vond vooral het bubbelbad geweldig, ze probeerde steeds het schuim te pakken en keek dan heel verbaasd als het tussen haar vingertjes weg sijpelde. Ze proefde het ook eens, maar dat leek mij niet zo'n goed idee. Helaas waren we vergeten om haar badeendjes mee te nemen, maar ook zonder vermaakte zij zich prima!
Ook de 'echte' eenden die regelmatig kwamen 'buurten' in de tuin waren een attractie op zich voor haar. Ze zwaaide en riep naar ze en keek ze beduusd na als ze uiteindelijk weer vertrokken.

Gisteren hebben we bij de supermarkt nog even flink wat spullen ingeslagen om te koken en te bakken. Ze hebben in Duitsland zo veel keus wat dat betreft: vooral op het gebied van pap en pudding, taart en koek kom je ogen (en vooral tijd) te kort. En het leuke is dat het er ook nog een stuk voordeliger is! Dus voorlopig kunnen we weer vooruit...

Nu ligt Lydia weer heerlijk in haar eigen bedje te slapen, hangt de eerste was te drogen op zolder en bekijken we de vakantie foto's nog eens. En hoe fijn de vakantie ook was: het is toch ook weer heerlijk om thuis te zijn!

zaterdag 12 februari 2011

Op de schop!

Gisteren hebben we een knoop doorgehakt: we gaan het op de tuin eens wat anders (beter?) aanpakken.
Tot nog toe is er vooral veel gras en hebben we overal in het gras vakken en vakjes met groenten en wat fruit. Beetje kneuterig misschien, maar het heeft wel wat. Hier wat aardbeien, daar wat bloemkolen, er tussen in wat aardappelen en op een ander randje de prei. Zoiets dus... Echt gezellig.
Alleen het grote nadeel dat elke week terug komt is het grasmaaien en vooral: kantjes knippen! Om al die vakken en bakken zijn kantjes, en dat zijn heel wat meters bij elkaar. Ik krijg al bijna blaren op m'n handen als ik er aan denk, zucht...
Daarnaast lopen we er steeds tegenaan dat we ruimte te kort komen voor alles wat we willen verbouwen. (Tja, sla is lekker, maar worteltjes ook, en bonen of toch maar courgette en zie daar: het probleem) En vooral nu we een paar jaar bezig zijn en alles steeds een ander plekje moet voor de wisselteelt wordt het wel een heel ingewikkelde puzzel. Hoe we ook schetsten: we kunnen de (stok)bonen niet kwijt: vooraan houden ze te veel zon tegen, opzij is er teveel schaduw en verder naar achteren hebben ze al gestaan.

Dus, zei ik gisteren ineens, we moeten het maar eens rigoureus aanpakken: aan de ene kant van het paadje al het gras er uit en een ander plekje zoeken voor het perenboompje. Dan de border met vaste planten die nu in een 'L' loopt halveren zodat er een 'I' overblijft langs het voetpad (het oog wil ook wat) en langs heel de zijkant een fruitborder. (Daar staan nu de fuchsia en de aalbes nog gebroederlijk naast elkaar, dus ook daar alle vaste planten eruit...)
Gerbrand was meteen wel voor het idee te vinden: scheelt veel ruimte, hoeft hij minder gras te maaien (en ik minder kantjes te knippen) en we kunnen veel meer kwijt in de moestuin. En, bedacht hij, dan kunnen we meteen wel een mooie platte bak maken zodat we de oogst wat kunnen vervroegen. Ideeën zat dus, en we zijn al hard aan het tekenen geslagen. Als ik m'n ogen dicht doe zie ik het al voor me: een mooie, grote moestuin met strakke paadjes van stoeptegels, keurig in een vak of 6 verdeeld voor de wisselteelt. En dan de fruitborder: een meter of 18 lang en bijna een meter breed, vol met frambozen, aalbessen, zwarte bessen, vlierbes en noem maar op! Zo snel mogelijk dus maar de schop in de grond.

En toch blijf ik het eigenlijk ook wel een beetje jammer vinden, 'k zal het toch ook wel missen die 'kneuterigheid', op m'n knieën in het lange gras aarbeien te plukken, of dat moestuintje van een paar vierkante meter waar de kool en andijvie elkaar verdringen om een paar centimer extra te kunnen groeien...
Gelukkig blijft er aan de ander kant van het paadje genoeg gras over waar Lydia kan spelen, om in het zonnetje te kunnen zitten, of om gewoon te genieten van het kantjes knippen!

vrijdag 11 februari 2011

Het voorjaar in aantocht!

Ondanks het grijze weer heb ik vandaag een voorjaarsgevoel.

Vanmorgen is Gerbrand met Lydia naar de tuin geweest. Hij was woensdag al geweest om onkruid te schoffelen maar er was nog zoveel te doen dat hij vanmorgen graag nog eens wilde. Als je het nu niet bij houdt is er over een paar weken geen doorkomen meer aan. Ook wilde hij het aardbeienbed wat we van de herfst hadden aangelegd onkruid vrij maken. We hebben nu 3 aardbeienbedden en hopen van de zomer dus weer lekker aarbeienjam te kunnen maken!
Zoals ik al schreef nam Gerbrand Lydia mee, hij zette haar in de kinderwagen zó dat ze hem precies kon zien. Ze zat lekker warm ingepakt en vond het allemaal best.Wat speelgoed er bij en ze was zoet. Erg zoet dacht Gerbrand na een poosje: ze bleek te slapen als een roosje! Tja, buitenlucht zorgt nu eenmaal voor een gezonde slaap...

Tijdens het schoffelen zag Gerbrand overal al de groene puntjes van voorjaarsbollen boven de grond komen. Ook bloeiden de sneeuwklokjes: het voorjaar is dus weer echt in aantocht! Nog een paar weken en dan zal er steeds meer bloeien in de tuin: de blauwe druifjes, hyacinten, krokkussen, narcissen en niet te vergeten de tulpen! Ik kan er bijna niet op wachten!


Of ons meiske van bloemen houdt hoeven we ons overigens niet af te vragen. Op tafel hebben we een bakje met blauwe druifjes staan en al een paar dagen keek ze er vol belangstelling naar. Gisteren stond ze bij de tafel en met een snelle ruk plukte ze één van de blauwe druifjes af. Ze stond er bij te stralen en liet trots zien wat ze in haar knuistje had. En wordt dan maar eens boos!

donderdag 10 februari 2011

Welkom onder de knotwilg!

Welkom onder de knotwilg! Leuk dat u mijn blog gevonden hebt.
Ik ben Tineke, getrouwd en moeder van een meisje van bijna 1 jaar. Doordat mijn man vanuit huis werkt kan ik 3 dagen per week in de ouderenzorg werken zonder dat ons meiske naar de creche hoeft.

We hebben sinds een aantal jaar een volkstuin waarop we een tuinhuisje hebben. We gaan hier zo veel mogelijk naar toe: echt genieten! Er is altijd wel iets te doen, is het niet de wilgen knotten dan is het wel onkruid schoffelen of groenten en fruit oogsten...
Toen we een paar jaar geleden begonnen was er niets dan een lap grond van bijna 300 m2 vol onkruid en de fundering van wat eens een huisje geweest was. Maar we begonnen vol goede moed en bouwden ons tuinhuisje en maakten in het tuinhuisje een bedstee (wel met de afmetingen van tegenwoordig natuurlijk) een toilet en een keukentje.
Ondertussen gingen we ook buiten aan de slag. Van de buren op de volkstuin kregen we allerlei goede tips over het verbouwen van groenten en fruit en ook de bloemen en planten werden niet vergeten.

Het is echt een vorm van ontspannen en onthaasten: de zon op je gezicht, de vogels, de eenden in de sloot, alles wat groeit en bloeit... Ook in deze tijd van het jaar, als het regent of sneeuwt zijn we op de tuin te vinden, is het niet in de tuin zelf dan wel in het tuinhuisje waar we een houtkachel hebben staan die het heerlijk warm kan stoken. En terwijl we pannenkoeken bakken op de kachel staat de chocolademelk te warmen op het petroleumstelletje. Geluk is soms zo eenvoudig...