dinsdag 29 maart 2011

tuingoed


Op de één of andere manier was het ineens te laat. Te laat om die onooglijke bolletjes nog ergens in de buurt te kopen... Tja, blijbaar zijn er meer mensen die het zelfde dachten: die knisperende bolletjes die zo onooglijk zijn, zijn straks wél heerlijk om te gebruiken in de keuken! Bolletjes met een belofte dus. En daarom erg aantrekkelijk om te kopen en in de tuin in de grond te stoppen. Voor ons geen tuinjaar zonder uien! Dan is de moestuin gewoon niet compleet. En daarom zaaiden we uien.

Ja, normaal kopen we gewoon plantuien, maar dit jaar wilden we eens helemaal vanaf het begin beginnen. Vandaar het zaaien. Maar we wachten nu al een paar weken, en er komt nog geen één, enkel sprietje boven de grond. En nu hebben we de moed dus opgegeven dat het nog wat gaat worden met die zaaiuien. Dus: op naar de winkel voor plantuien. Maar hoe we ook zochten: geen enkele winkel in de buurt die ze nog had!
Dat was toch wel een schok. Hoe moest dat nu? Uiteindelijk belden we met een tuincentrum wat verder uit de buurt, midden in de polder. En ja hoor, zij hadden nog volop keuze. Daarom stapten we vanmiddag in de auto (ja, je moet er wat voor over hebben) en maakten een prachtige rit door de polder naar het tuincentrum.
En inderdaad: ze hadden nog allerlei verschillende soorten. En dan wordt het gevaarlijk hé?! Hoewel ik normaal helemaal niet zoveel moeite heb met consuminderen en zuinig leven is een tuincemtrum heel gevaarlijk gebied voor mij. Niet voor al die leuke potten en decoratie enzo, die gebruik ik alleen om inspiratie op te doen en na te apen op voordeligere manieren. Maar die planten, zaden en bollen hé?! Die roepen als maar 'koop mij - koop mij!'. En om daar nu weerstand aan te bieden...
Gelukkig ligt onze achtertuin nog flink overhoop (restant van de uitbouw aan het huis vorig jaar) en ja, die tuin die moet toch echt opnieuw ingericht worden! En zo kwam het dat we niet alleen een zakje plantuien in het karretje legden, maar ook meer dan 30 (oeps!) vaste planten en wat zomerbollen. Het zijn nog wel allemaal kleine plantjes, niet van die mooie bloeiende in grote potten, deze groeien vanzelf wel en zo had ik nog de illusie een beetje zuinig te zijn ;-)

Vanavond ben ik dus zoet met een beplantingsschema maken. Hoe hoog, welke kleur, wanneer bloeit het, wat voor blad... Gerbrand is nu (noodgedwongen) aan de achtertuin begonnen. Een berg zand weg, een nieuwe border maken. Morgen kunnen de planten misschien uitgepoot worden.

En de uien? Die zitten al keurig in de grond...

maandag 28 maart 2011

Brood bakken

Een jaar of 5 geleden kochten we een broodbakmachine. De eerste tijd probeerden we h'm fanatiek uit, maar eigenlijk viel het brood ons steeds tegen: te klef, te 'zwaar', te flauw, te... Dus al snel belande de broodbakmachine in de kast en werd er alleen zo nu en dan nog uit gehaald om een 'bijzonder brood' te bakken. Krentebrood, appel-kaneel, kaas-uien en zelfs tutti-frutti broden passeerden de reveu. Tot het ook op dit vlak stil bleef en het apparaat alleen nog tijdens de schoonmaak uit de kast kwam.

Toch bleef het wel wat kriebelen, zeker ook in het kader van 'zelfvoorzienend leven'. In september 2010 kochten we (op vakantie) dan ook weer kant en klaar broodmeel en thuisgekomen gingen we het nog maar eens proberen. En het ging goed! We vonden het zelfs zo lekker dat we opnieuw gingen experimenteren met verschillende soorten meel. We gingen naar verschillende molens in de buurt en bakten er op los. 's Avonds zetten we de boel klaar en 's morgens hadden we heerlijk vers brood bij het ontbijt.
Af en toe zeiden we tegen elkaar 'we kunnen het ook eens in de gewone oven proberen, dan kunnen we er 6 tegelijk bakken (we hebben een grote oven), wel zo ambachtelijk en nog voordeliger ook!' Maar het bleef bij een goed voornemen. Eigenlijk vooral omdat ik het niet helemaal zag zitten, want tja, hoe zit dat nu met dat rijzen?!

Tot onze machine het opgaf. Toen moesten we kiezen: of gekocht brood (dat waren we binnen een paar dagen al weer zat) of een nieuwe machine kopen of het nu eindelijk eens echt met de hand gaan proberen.
We besloten het laatste. Bij de action kochten we mooie broodbakblikken en na even zoeken op internet had ik ook allerlei recepten. Dat was meteen weer een probleem: de één zei 1x laten rijzen, de ander had het over 2 x. En waar de ene nog geen half uur aan hield had de ander het over 2 1/2 uur. Gewoon maar proberen dus!

...eerste probeersel...
We besloten 1 brood per keer te bakken tot we de slag een beetje te pakken zouden hebben. We namen als uitgangspunt 500 gram meel en lieten het 2 x rijzen. Het eerste brood was niet helemaal goed gerezen en 500 gram meel bleek wat weinig voor deze maat bakblik, maar wat vonden we het lekker. En vooral leuk: het voelde zo 'echt'!
Bij het volgende brood gingen we uit van 750 gram meel, bleven we langer kneden, lieten het langer rijzen en ja, het brood was nu zo waar nog mooier! Dus konden we meerdere broden in 1 x gaan bakken. Daarmee hebben we tot zaterdag gewacht (goedkope stroom). We bakten er 3: een donker meergranen, een vierwinden (meel van molen vier winden) en een vloerbrood kaas-uien. En hier het resultaat:

Zijn ze niet mooi?! We hebben nu de smaak echt te pakken (letterlijk en figuurlijk) en hebben nu al weer zin in zaterdag: dan gaan we het opnieuw proberen! Heeft iemand nog een lekker recept?!
 

vrijdag 25 maart 2011

Stapelen met 'straatjut schatten'

Gisteren maakte ik foto's van m'n 'straatjut schatten' en toen ik de foto's wilde posten viel het me ineens op dat het een stapel geworden was... Tja, toen bedacht ik dat ik toch maar een dagje moest wachten met posten om zo mee doen aan 'stapelen op vrijdag'. Kijk voor meer stapels op de blog van Irma "allemaal kleurtjes", zij is de bedenker van de vrijdagse stapelposten...

Terug naar de 'straatjut schatten'...
Gisteren waren we al bijna thuis toen ik in het langsrijden ineens een zinken gieter bij het grofvuil zag staan. Stoppen dus en terug rijden! Gerbrand stapte uit om de gieter te pakken. Maar hij bleef maar treuzelen (dacht ik dus) en wat rond kijken tussen de spulletjes... Ik dacht maar: 'pak die gieter nou, straks pakt een ander h'm voor je neus weg!' maar Gerbrand wenkte dat ik ook even moest komen kijken en hield toen triumfantelijk een zinken pedaalemmer omhoog die ik al een poosje graag wilde!
Verder lag er een grote, oude koffer en een klein rotan stoeltje. Terwijl we stonden te kijken kwam de eigenaar ook en zei dat we mochten pakken wat we wilden. Nou, dat was natuurlijk niet zo moeilijk! Wat een geluk dat we juist met de auto waren...

Maar wat was die koffer toch zwaar?! Bij thuiskomst eerst eens open maken. En wie schetst mijn verbazing dat er nog 2 koffers ín zaten?! Het deksel van de bovenste, kleinste koffer ligt wel los, dus we moeten even kijken of we die nog kunnen repareren. Ook moeten we er nog een mooi geschikt plekje voor vinden, maar dat komt wel goed!

Op de grootste koffer zaten nog wat oude stikkers, leuk! Ik ben stapel op dit soort onverwachte schatten!

Vooruit, de andere schatten dan ook nog maar even op de kiek, ook al zijn het geen stapels...

donderdag 24 maart 2011

Tuinkabouter

Wat was het vandaag weer heerlijk weer! Tijd om (je raadt het al) naar de tuin te gaan dus! Vanmorgen moesten we werken, maar Gerbrand had Lydia alvast wat eerder op bed gelegd voor haar middagdutje en zo konden we toch een hele lange midddag naar de tuin.
Van een aardige 'tuin-buurvrouw' had Gerbrand gisteren een speeltentje en een zak speelgoed voor Lydia gekregen. Haar kleinkinderen speelden er niet meer mee en het stond maar in de weg. Nou, Lydia vond het geweldig!

Meestal speelt ze, als we op de tuin zijn, in het ledikantje of zit ze in de kinderwagen. Maar vandaag ging ze op ontdekkingsreis.
Ze voelde eens aan de grassprietjes, plukte een madeliefje, kroop wat door de moestuin en nam een proefje van de grond om die meteen weer uit te spugen... Ze staarde in verrukking naar een dikke hommel die van bloem tot bloem vloog en knipperde tegen de zon in haar snoet. 
Iedereen die voorbij kwam kon rekenen op een enthousiaste zwaai en tenslotte ging ze moe maar voldaan van haar fopspeen en knuffel genieten... Haar handjes, haar snoet, haar kleren: alles was lekker vies, maar wat heeft ze heerlijk gespeeld!

Gerbrand kreeg gisteren hulp van een tuin-buurman toen hij  verder ging met het pallet-hekje. Op het vorige berichtje reageerden Hannie (van Huize Kip kakel) al dat een goede buur beter is dan een verre vriend, en ook Corine (van Hieperdepiep... een feestje!) zei dat we zulke buren in ere moesten houden. Nou, dat doen we zeker!

Zo'n volkstuincomplex is eigenlijk een maatschappij in het klein. Bij ons zijn er bijna 150 tuinen. Er zijn ruim 100 tuinleden (sommigen hebben 2 tuinen en er zijn een paar tuinen vrij). Er is een kantine die een paar keer per week open is en een winkeltje voor tuinartikelen zoals zand, kunst- en koemest etc. Een paar keer per jaar wordt er een 'grote activiteit' zoals een barbeque of plantjesmarkt gehouden. Dit alles wordt georganiseerd en uitgevoerd door vrijwilligers. Ieder lid onder de 70 jaar heeft 5 x per jaar een werkbeurt, dat houdt in op zaterdagochtend met een groepje werken aan het algemene onderhoud. Daarnaast is er een paar keer per jaar vergadering en krijgen we 4 keer per jaar een clubblad.
De leden zijn echt heel verschillend: jong en oud, van allerlei nationaliteiten, van laag tot zeer hoog opgeleid, mannen, vrouwen, mensen die erg van moestuinieren houden tot mensen die bijna hun hele tuin van een laag grind voorzien een een bubbelbad (!) in hun tuinhuis hebben staan en vooral komen om te barbequen...
Juist deze diversiteit maakt het ook erg gezellig. Mensen wisselen tips uit, maar ook stekjes of planten. Je leent en gebruikt gereedschappen van elkaar en helpt elkaar zo mogelijk. En ja, mensen blijven mensen, dus ook op de volkstuin wordt er wel eens op elkaar gemopperd, hoewel wij daar gelukkig niet veel mee te maken hebben gehad. Zelf zijn we niet echt van die 'kantinemensen', sommige leden drinken daar elke zaterdag en woensdag koffie met elkaar, wij zijn liever op onze eigen tuin. Toch kennen we wel veel van de leden doordat Gerbrand in het bestuur zit. Ook maak je vaak een praatje met die en gene terwijl je naar je tuin loopt of juist weer naar huis gaat. En zo kwam het dus gisteren ook dat de buurman een handje kwam helpen met het hekje. Het is nu bijna klaar...
Natuurlijk moeten we het nog beitsen, maar je krijg nu wel een idee hoe het gaat worden... Zelf zijn we er wel enthousiast over en willen we het aan de andere kant waarschijnlijk ook doen. (Maar dan iets lager, daar is geen gevaarlijke sloot waar Lydia niet mag komen...)

En nu nog lekker even nagenieten...

dinsdag 22 maart 2011

Genieten...


Toen we vanmiddag op de tuin kwamen wachtte ons een fijne verrassing: één van de 'tuin-buurmannen' had heel onze moestuin (zo'n 40 vierkante meter) voor ons gefreesd! Hij was "toch bezig" zei hij... We hadden gedacht vanmiddag te gaan schoffelen om de omgespitte grond fijn te maken, maar dat was nu niet meer nodig. Het scheelt ons een paar uur werk. Met een grondfrees gaat het natuurlijk heel wat sneller dan met de hand, en als het dan nog voor je wordt gedaan is het natuurlijk helemaal makkelijk! We konden dus zó beginnen met de verdeling maken van de vakken. 
... schoffelen...

Eerst namen we de maat en toen maakten we er 6 gelijke vakken van. Als paadjes legden we stoeptegels neer. We hadden al wat bloemkool- en andijvieplantjes bij ons, die konden meteen de grond in. Om te voorkomen dat de eenden alles op zouden eten (dat is ons eerder eens gebeurd) legden we er vliesdoek overheen. Dit helpt ook tegen nachtvorst en te felle zon. Het zag er meteen al weer meer als 'moestuin' uit! Binnenkort gaan ook de uien en aardappels de grond in en ook de kroten hoeven niet lang meer te wachten.

Vandaag heb ik er toch nog wat zaden bij besteld. Eerst dacht ik dat we het wel met de voorraad van vorig jaar zouden redden, maar ik miste toch het één en ander, en vooral een aantal zaden waarmee we het seizoen kunnen verlengen. (planten waarvan we langer door kunnen  oogsten dus)

Hier zie je één van onze 'overburen' aan de andere kant van de sloot. De schapen, en vooral de lammetjes zijn zo leuk om naar te kijken! Grappig ook om te merken dat elk schaap op z'n eigen manier mekkert: sommigen laag, anderen hoog, weer anderen met allerlei uithalen... 

Met het zonnetje erop wordt zelfs een rommelhoekje nog prachtig om te zien! In deze hoek staan de hortensia's. Ik laat de uitgebloeide bloemen er nog even aanzitten omdat ze nog wat nachtvorst opgeven. Zo worden de knoppen nog een beetje beschermd...

Twee jaar geleden hebben we deze madeliefjes in de tuin gezet. Het waren toen van die donker roze, gevulde bloempjes die je nu ook weer 'overal' te koop zie. Het zijn nu 'gewone' witte geworden met her en der een roze randje... Ach, ik vind ze nog steeds lief, dus ze mogen lekker blijven staan. Net als de madeliefjes die her en der in het gras staan. Staat toch veel gezelliger dan zo'n strak, groen gazon?!
 Elk seizoen denk ik weer 'dit is toch wel het mooiste seizoen', maar vervolgens is er in het volgende seizoen ook weer allerlei moois om van te genieten... Lente, zomer, herfst en winter: elk seizoen heeft z'n eigen moois. En als we dan, na zo'n middagje tuin weer naar huis lopen, verzuchten we dan ook tegen elkaar: "wat zijn we toch eigenlijk rijk hé?!"
  

 



maandag 21 maart 2011

van alles

Allereerst allemaal bedankt voor de felicitaties en goede wensen voor Lydia haar eerste verjaardag! Het was een rustige, maar fijne dag. Lydia genoot van alles: de ballonnen en slingers, de cadeautjes en niet te vergeten het inpakpapier wat ze lekker mocht scheuren, het lekkers en natuurlijk 's avonds van de opa's en oma's die op visite kwamen. Nu over een paar weken nog het feestje met de neefjes en haar nichtje!

Vanmiddag zijn we even naar de Action geweest. De laatste tijd zag ik zo vaak iets leuks op verschillende blogs voorbij komen wat daar gekocht was, dat ik bedacht dat we er ook maar eens langs moesten gaan. Hij zit eigenlijk vlak in de buurt, maar we waren er nog niet eerder geweest. (Wel in andere plaatsen)
Tjonge jonge, wat was het er druk, het leek wel of ze alles cadeau gaven! De kussenhoesjes met rozen waar ik onder andere voor ging waren op. Wel zag ik leuke wespenvangers, glas met rotan. Die heb ik er meteen een paar meegenomen. 't Is nog wel geen wespentijd, maar als ik er straks naar op zoek ben kan ik ze natuurlijk niet meer vinden...

Verder kochten we nog broodbakblikken, maar daar hoop ik binnenkort meer over te schrijven.
Natuurlijk reden we meteen door naar de tuin, want met zulk mooi weer moet je je kans waarnemen!

Als je heeeel goed kijkt zie je op het dunne takje nog net nieuwe puntjes waar de wilg weer uit gaat lopen. Ja, als je het nog niet wist móét je het nu wel geloven: het wordt weer lente!

vrijdag 18 maart 2011

Hoera! Lydia 1 jaar...

Een jaar geleden werd onze Lydia geboren. We hadden bijna 5 jaar op haar gewacht en waren (en zijn) dan ook zó blij en dankbaar voor haar... Deze foto maakte mijn broer 's avonds van haar terwijl ze op Gerbrand zijn hand lag, zo schattig... We hebben de foto op de voorkant van het geboorte kaartje gezet. Aan de binnenkant stond het volgende gedichtje:
Ze groeide in de moederschoot
Zo wonderlijk verborgen
O God, wat zijn Uw daden groot
We bevelen haar in Uw zorgen
We bidden U of dit kind
Door U aan ons gegeven
En al zo teer door ons bemind
Tot Uw eer mag leven

Lydia was vanaf het begin al een makkelijk kind. Vanaf de 2 nacht kwam ze maar 1 x per nacht en na een week of 7 sliep ze al door. Toen ze 3 weken oud was begonnen we met een verbouwing van het huis, pal onder haar slaapkamer. Lydia stoorde zich er niet aan en sliep gewoon door alle herrie heen...
Toen ze 7 weken was ging ik met haar naar een cursus babymassage. Dat was echt heel erg leuk. We waren met een groepje van 5 moeders. De andere baby's waren een paar weekjes ouder, maar het was heel gezellig en zowel Lydia als ik genoot ervan.
Toen ze 9 weken oud was verbaasde ze ons allemaal door van haar buik op haar rug te draaien. Eerst dachten we dat het een toevalstreffer was geweest, maar nee, ze kon het echt en deed het keer op keer...



Ondertussen namen we haar overal mee naar toe en sliepen we regelmatig in ons tuinhuisje. Voor Lydia staat daar het oude ledikantje waar in als kind in gelegen heb. En ook daar slaapt ze heerlijk.
Ze is vrolijk, vind andere mensen en vooral kinderen geweldig en speelt (op haar manier) dan ook graag met ze.

We raakten niet uitgekeken op haar en maakten dan ook honderden foto's van haar... Het eerste lachje, voor het eerst zitten en wat al niet meer. Alles was (en is) zo leuk... (Ideaal die digitale albums, dat scheelt heel wat plakwerk!) Hier lag ze zo heerlijk te slapen op het grote bed...


Toen ze bijna 6 maanden was kon ze staan als ze ergens steun aan had. Ook stapte ze toen tussen je handen in. Tja, een vlotte tante dus... In augustus/ september gingen we wat daagjes uit en logeerden we een paar dagen bij een tante in Friesland. Lydia vond het allemaal prima zolang we haar fopspeen en knuffeltje maar mee namen :-)

Ook voor fotomodel spelen is totaal geen probleem voor madam...

Ondertussen kreeg ze haar favoriete plekje in het tuinhuisje: de bedstee. Hier zit een raam in en zo kan ze precies op het achterliggende fietspad kijken naar de mensen die voorbij komen. Vaak wordt er van 2 kanten enthousiast gezwaaid... De middelste foto maakten we in december toen het sneeuwde bij het tuinhuis. Precies op tijd voor de kerstkaarten :-)

Als we 's morgens haar kamer op komen is het eerste wat we zien haar stralende lach. Vaak zit ze al een hele poos in haar bedje te spelen en gaat ze staan zodra ze ons hoort binnenkomen.
Het hobbelpaard kreeg ze al bij haar geboorte van haar ooms en tantes. Ze kruipt er nu steeds vaker zelf op af en vind het geweldig als we haar er op zetten.
Ze is makkelijk en lief, maar soms ook ondeugend en erg eigenwijs: een dametje met pit, die weet wat ze wilt...

En nu is ze dus jarig! Toen ze vanmorgen de slingers en ballonnen zag straalde ze van oor tot oor! De cadeautjes uitpakken was natuurlijk ook prachtig, hoewel Gerbrand even moest helpen om een beginnetje te maken. Ze kreeg van ons een kruiwagentje waar ze (met de pop erin) mee rond rijdt. Ze krijgt binnenkort nog een zandbak, maar de tuin moet nog bestraat worden dus daar hebben we even mee gewacht. Lydia snapt er zelf toch nog niet veel van.
De afgelopen weken oefenden we met 'hieperdepiep - hoera!' en dat heeft ze vanmorgen dan ook heel wat keertjes gedaan.
Vanavond komen de opa's en oma's op visite. Verder houden we het rustig. 'k Heb zelf de afgelopen maanden flink in de lappenmand gezeten en ben nu aan het herstellen van een operatie dus de 'kindervisite' komt binnenkort. Dan komen haar tantes met peuter- en dreumes neefjes en baby nichtje en gaan we naar de kinderboerderij. Misschien nog wel zo leuk ook, hoevaak zijn de kinderen wel niet van slag en huilerig op hun verjaardag door alle drukte en spanningen?!

Straks nog even de taart af maken, want dat hoort er natuurlijk wel bij! En vooruit, nog een laatste foto dan van vanmorgen:
Fijn weekend allemaal!

donderdag 17 maart 2011

wondercake en narcissen

Een poosje geleden las ik iets over een 'wonderpan'. Vroeger (zeg maar in de jaren '60/ '70) werd hij door veel mensen gebruikt in de keuken. Het is een pan waarin je bijv. zo'n lekkere cake als oma vroeger had kunt bakken zonder dat er een oven aan te pas hoeft te komen. De pan heeft namelijk een soort tulbandvorm (gat in het midden) en een deksel met ventilatiegaatjes. Er onder ligt een bodemplaat die werkt als vlamverdeler. Je zet de pan op een warmtebron (bijv. gasfornuis) en door de vorm en het deksel functioneert de pan als oven. De warmte stijgt op door het gat midden in de pan en verlaat de pan weer via de gaatjes in het deksel. Zo wordt de hele pan goed en gelijkmatig warm en de cake gaar.

Nou, zo'n pan leek ons wel iets, vooral omdat hij ook prima te gebruiken is op een petroleumstelletje of de houtkachel. En in ons tuinhuis hebben we die 2 tot onze beschikking i.p.v. een gewoon gasfornuis. Na het een poosje in de gaten gehouden te hebben kochten we er één via Marktplaats. Het is niet het originele model met mica glaasje, maar een nieuw, aluminium model wat wel op dezelfde manier werkt. Gisteren bracht de post het pakketje en wilde ik 's avonds meteen aan de slag. Op internet had ik inmiddels al heel wat recepten gevonden... Maar, wat eigenlijk nooit gebeurd: de boter was zo goed als op :-(
Vanmorgen dan ook meteen wat extra boter gekocht en toen lekker aan de slag. En wat was het makkelijk! We bakten nu op het kleinste pitje op het fornuis op de kleinste vlam. En na een uur of 2 (ja, je moet wel even geduld hebben) rook het heerlijk in huis en was de cake gaar. Mmmm, meteen even proeven natuurlijk...

We gebruikten dit recept:
  • 200 gram zelfrijzend bakmeel
  • 200 gram suiker
  • 175 gram boter
  • 3 eieren
Alles goed mixen (eerst de eieren met de suiker 5 minuten, dan de gesmolten boter en bakmeel toevoegen) en dan alles in de pan en bakken maar!

En dit was het resultaat! Mmmm...

Vanmiddag gingen we ook nog een poosje naar de tuin. Het was eigenlijk wel wat te koud, maar gisteren hadden we nog wat fruitbomen gekocht met kale wortel dus die moesten nodig de grond in.
In het plantgat deden we wat compost uit eigen compost bak: het was prachtige compost, zwart en luchtig. Daar kan ik echt van genieten, lekker met m'n handen in de grond :-)
Aan de voet van het perenboompje wat er al stond, staan de narcissen volop in bloei. Deze had ik vorig jaar als potje met bolletjes voor in huis gekocht. Al die bollen gaan bij ons de grond in als ze uitgebloeid zijn en zo staan er overal vrolijke polletjes. Nog even en dan bloeien de tulpen ook weer! En dan komen de aardbeien en dan... Genieten kan zo simpel zijn!

  

dinsdag 15 maart 2011

Zaaien

Vanmiddag was het dan eindelijk zo ver: een opengesneden vuilniszak over de tafel op zolder, daarop bakken en daarin potjes. Heel veel potjes...
Elke winter kijken we er reikhalzend naar uit, het moment dat de zaadjes weer de grond in kunnen. Dan is het écht voorjaar voor ons gevoel! Weken lang zitten we al met allerlei boeken en zaadgidjes te puzzelen op de bank: welke groenten, kruiden en bloemen worden het dit jaar, en dan nog welk soort. Want van bijv. sla of bonen heb je al heel veel verschillende soorten en je wilt toch ook wel eens iets anders proberen...
Eind februari hebben we alvast een voorproefje: een paar dingen zoals tomaten en uien zaaien we. Maar hoe blij we ook zijn met die eerste groene sprietjes: dat is toch niet het echte werk. Dat volgt pas 2e helft maart als er nog veel meer de grond in mag.

En vanmiddag vonden we dat het wel eens tijd er voor werd. Eerst nog even puzzelen hoeveel van elk en dan maar beginnen. Gerbrand vulde de potjes met zaai- en stekgrond en aan mij de eer om de zaadjes over de potjes te verdelen! 
We zaaiden: 2 verschillende soorten sla, nog wat extra tomaten, prei, peterselie, kervel, komkommerkruid, zomerasters, zaaidahlia, keizers korenbloemen, afrikaantjes en dan vergeet ik vast nog wel wat.
Er ligt ook nog het één en ander wat nog een paar weekjes moet wachten zoals de verschillende soorten bonen/ erwten en anijs.
We zaaien best veel voor in potjes. Deels omdat de tuin helaas niet om de hoek is en we er dus echt even tijd voor uit moeten trekken om er naar toe te gaan. Dan is even naar zolder lopen om water te geven of afdekken voor de kou toch gemakkelijker... Deels komt het ook wel doordat de grond op de tuin nog niet zaaiklaar is. Een gedeelte moet nog omgespit worden. Doordat we pas in februari bedachten dat we het moestuin gedeelte veel groter zouden maken is dat in de herfst niet gebeurd...

Waar ik me altijd over verwonder is hoe mooi sommige zaadjes eruit zien en vooral hoeveel variatie er is. Neem nu het zaad van de zomeraster: wij hebben verschillende kleuren asters door elkaar. En ook de zaadjes hebben verschillende kleuren: sommige licht, andere glanzend bruin weer andere heel donker. Al zie je dan het zaad van de keizers korenbloemen ernaast is dat een heel verschil. Het lijken wel kleine parachuutjes met de mooie kroontjes erop. 
En dan het hele groeiproces: dat is ook al zo wonderlijk mooi. De zaadjes waar je soms ineens een worteltje uit ziet komen, al snel gevolgd door een stengeltje naar boven met kleine blaadjes eraan. Je kunt je nu toch nog bijna niet voorstellen dat je hier, in augustus weer prachtige bossen bloemen van kunt snijden?! 

Met de grond aan onze handen, 'rouwrandjes' onder de nagels en de zon op ons gezicht zeiden we vanmiddag tegen elkaar: heerlijk, de lente is nu écht begonnen!

maandag 14 maart 2011

Kinderkamer

Aanstaande vrijdag hoopt onze Lydia haar eerste verjaardag te vieren. Ik merk dat m'n gedachten steeds een jaar terug schieten in de tijd: 'vorig jaar rond deze tijd...' 
De eerste, lieve, kleine kleertjes lagen keurig gestreken in de kast, het bedje was keurig opgemaakt. Wat duurden die laatste weken lang... Het kamertje was kant en klaar en ik kon bijna niet meer wachten van ongeduld. Daarom vandaag een blikje terug in de tijd: de babykamer. 

Schuin tegenover de deur van haar kamertje staat de commode. Het is een 'oudje' bij Gerbrand uit de familie. Een oudoom maakte h'm jaren geleden zelf. Later was hij in gebruik bij Gerbrand thuis. Wij hebben h'm roomwit geverfd (net als de rest van de kamer) en er nostalgische houten greepjes aangezet.
Zelf vind ik het nog steeds een pracht van een commode: dit model zie je nu niet meer, zie je ook het 'uitschuifplankje' rechts?!
Het plankensetje boven de commode maakte Gerbrand zelf, helemaal in stijl met dezelfde houten greepjes.
We kregen van Gerbrand z'n moeder nog wat oude borstrokjes en een oud mutsje. Deze vond zij in de commode toen zij h'm jaren geleden kreeg. Nu hangen ze links aan de zijkant.

We kozen bewust niet voor echt 'baby behang', maar voor oud blauw met op één wand witte bloemetjes in grote ovalen. In de hoek voor de balkondeur staat een schommelstoel met rendiervacht. Eerlijk gezegd gebruiken we de stoel niet veel, maar het staat wel erg gezellig...

Het ledikantje kochten we bij een kringloopwinkel. We verfden h'm in een apart kleurtje metalic verf: het ene moment leek tie zilver, het andere moment teddybeer bruin, net hoe het licht er op viel. Ondertussen slaapt Lydia in een ander ledikantje, deze kon niet laag gezet worden en ze ging steeds over de rand hangen...
Het hemeltje maakten we zelf van kant en klare gordijnen van een groot zweeds warenhuis. In het midden aan elkaar zetten en inkorten en klaar is kees! Jammer genoeg hangen die nu ook niet meer op omdat Lydia ze steeds d'r bedje introk...

Voor de gordijnen naaien kwam m'n moeder te hulp. De lambrisering maakte Gerbrand zelf (dus niet van die kant en klare delen). Uiteindelijk waren we hier zo blij mee dat hij deze ook voor de beneden verdieping hebt gemaakt!
Nu nog een kijkje vanaf haar bedje richting de deur. Net naast de deur hangt een pluche elandenkop aan de muur, een knipoogje naar Noorwegen waar m'n zus woont en waar we vorig jaar op vakantie geweest waren. (Vandaar ook de rendiervacht). Onder de elandkop staat een oud krijtbordje van de rommelmarkt. Naast de kast hangt nog een nostalgische reclameplaat van babyvoeding (een babytje in een groot ei).


Her en der staan wat 'nostalgische accesoires' zoals een zilveren spaarpotje, een ouder zilveren rammelaar etc.
Ook de lakentjes kregen een nostalgische uitstraling. Gerbrand z'n moeder haakte prachtige randjes met roosjes, met eendjes en jawel: met rendieren. Deze naaide ik op wit katoene dekbed overtrekjes (met een gewone deken erin voor de veiligheid) en ik borduurde er bijpassende teksten boven. ('Slapen als een roosje... ' bij het rozenrandje bijv.)

En nu wordt ze al weer bijna een jaar... Zucht, wat gaat dat snel... 'k Heb pas al roze stofjes gekocht om wat echt 'meiden dingen' te maken zoals een dekbedovertrekje of kussentjes. Want ja, ze is nu echt bijna baby-af :-) 

... wat was ze klein...

zaterdag 12 maart 2011

Zaterdag...

Genieten van het voorjaar in huis...


... van echte Groningse poffert...


...en vooral van onze grote kleine meid!!!




Fijn weekend allemaal!