donderdag 26 september 2013

Iemand...

Als ik oud geworden ben
En geen mens meer herken
En niet eens jou naam meer weet,
Pak dan mijn hand heel even beet
En zeg me zo gedag
En laat me voelen dat je me mag
Wellicht dat ik het gevoel herken
dat ik voor iemand 'iemand' ben...


Deze week is het 'dementie week', een week waarin er overal in het land activiteiten zijn om meer bekendheid te geven aan 'dementie, en dan': een campagne om te laten zien wat iemand nog wél kan die dementie heeft. 

Inmiddels werk ik al zo'n 12 1/2 jaar met ouderen met dementie, een bijzondere prachtige wereld op zich! Ja, er zijn moeilijke, pijnlijke, soms lastige momenten maar daar staan zó veel mooie, dierbare momenten tegenover... Een open oor, oog en hart voor hen hebben. Luisteren naar hun verhalen, samen zoeken naar mogelijkheden en uitdagingen trotseren. Zij zijn niet de ziekte, zij zijn iemand. Daarom ben ik dankbaar dat ik juist bij deze doelgroep mag werken!

Ben jij bekend met ouderen met dementie?


donderdag 19 september 2013

En nog eens vakantievermaak :-)

Ook al zijn we al weer bijna 2 weken aan het werk, ik had nog een paar vakantiefoto's die ik wilde laten zien. Ze passen trouwens ook wel weer bij m'n activiteiten van deze week, dus vooruit maar...


Een poos geleden kocht ik in de aanbieding 2 dagkaarten voor de trein. Lydia heeft in het voorjaar namelijk een treinreisje met m'n moeder en mij naar de Blaak gemaakt: een ritje van 10 minuten, maar ze vond het geweldig! Wekenlang had ze het er over. Daarom leek het me leuk om eens een dagje te gaan 'treinen' met haar. We gingen naar het station in een naburige stad (ons dorp heeft geen station). Het was één van de weinige keren dat we Lydia niet hoefden aan te sporen haar ontbijtje op te eten, ze was bang om te laat te komen bij de trein :-) Gelukkig waren we ruimschoots op tijd!

In de trein zochten we de plaats op voor fietsen, daar is genoeg ruimte voor de kinderwagen. We zouden naar Zeeland gaan, een ritje van zo'n anderhalf uur met 1x overstappen: precies mooi dus. Lydia keek haar ogen uit, er was ook zoveel te zien, in en buiten de trein! Ze had geluk, want zowel in de eerste als in de 2e trein kwam er een conducteur langs, dat maakte het natuurlijk helemaal echt. 

Bij station Kapelle-Biezelinge stapten we uit. We wandelden op ons gemakje naar de bestemming van vandaag: het fruitteeltmuseum. 


Het museum was niet echt groot, maar best leuk om eens een kijkje te nemen. Lydia kon zich verkleden, zag hoe een fruitsorteermachine werkt, mocht plaats nemen in een heuse fruitveiling...


Maar de tuin was veruit onze favoriet. Nog nooit eerder zag ik zo veel rassen en soorten bij elkaar in een boomgaard. Ouderwetse en nieuwe soorten, pruimen, allerlei bessen, heel veel peren en nog veel meer soorten appels stonden keurig op een rij voorzien van namen. Omdat het eind augustus was, zaten de bomen vol vruchten en overal hing een heerlijke fris-zoete appelgeur. 
Het was prachtig weer en we genoten onder een grote appelboom van onze meegebrachte broodjes, de vrijwilligster achter de balie moedigde ons aan om ook wat te proeven van de bramen en frambozen in de tuin. ("Je moet die braam met stekels nemen, die is veel zoeter dan de doornloze hoor!")


Ze verkochten verschillende ouderwetse soorten appelbomen, maar hoewel we er even over gedacht hebben: dat is toch wat lastig meenemen als je met de trein bent...
Binnen hadden ze ook fruit (uit eigen boomgaard) te koop, je mocht een zak vullen voor 1 Euro. Dat is natuurlijk altijd lekker. Dus deed Gerbrand wat appels en peren in en zak en wilde deze afrekenen bij de balie. Daar zei de vrijwilligster verbaasd "maar je hebt nog helemaal geen pruimen!" O, nee, niet gezien eigenlijk... Vervolgens vulde zij de zak bij tot er niets mee bij kon. 

Toen we uiteindelijk thuis kwamen waren we toch wel benieuwd hoeveel fruit er nu eigenlijk in de zak zat. Het bleek ruim 3 kg te zijn! En dat voor een euro...


Jammer genoeg wisten we niet meer alle namen van het fruit in de zak, maar het smaakte heerlijk! 



Van 1 soort hadden we wel de naam onthouden, dat waren de bloedperen. We hadden er nog nooit van gehoord en vonden ze prachtig op te zien! Tja, het oog wil ook wat hé?! We maakten er een heerlijke perentaart van die al op was voordat ik bedacht dat ik er nog een foto van moest maken...


Afgelopen vrijdag gingen we naar van Os in Papendrecht. We kochten er 2 kisten appels voor 5 euro. Thuisgekomen moest de inhoud natuurlijk weer even op de weegschaal: het was bij elkaar zo'n 26 kg. Met de 10 kg appels van onze eigen dubbele Bellefleur dus zo'n beetje voldoende voor de appelmoes voorraad van een jaar. Het grootste gedeelte hebben we nu klaar, een klein gedeelte moeten we nog. We hebben nu 35 potten... (Bijna 1 per week is het streven.) Zie je trouwens het kleurverschil op de foto? Per pan moes kies ik welke kruiden ik er door doe: de rode moes is gekruid met rommelkruid, de meeste potten met kaneel en de donkere potten met speculaaskruiden. Ook staat er nog een pan met een scheut Amaretto op de planning, mmmm! 

appels op voorgrond zijn dubbele bellefleur, van eigen boom!

En zo doet ook in de keuken het najaar zachtjes aan z'n intrede! 

dinsdag 10 september 2013

Vakantievermaak 3

Lydia vertelde het de afgelopen weken aan iedereen die het maar horen wilde: "we gaan naar een pipowagen op vakantie!!" Tja, het is dan ook wel wat anders dan de vouwwagen of een huisje! De dagen werden afgeteld op een heuse 'vakantie kalender' en eindelijk was het dan zo ver! We gingen op vakantie...
Bij aankomst zagen we dit:


Nou, als dat geen goed begin is :-) Thuis had Lydia al bedacht dat ze in de bedstede wilde slapen, maar toen ze het stapelbed zag bedacht ze dat dat toch ook wel erg spannend zou zijn. Ze bedacht zelf de oplossing: als het dag is speel ik in de bedstee, en als het donker wordt ga ik in het stapelbed slapen! 


En donker werd het, zeker met de luiken dicht. We staken gezellig wat kaarsjes aan en genoten van de rust en een boek. Buiten was de lucht prachtig helder. In het donker nam ik Lydia even mee naar buiten en liet haar naar boven kijken. "Wat zie je dan?" "Allemaal vliegtuiglampjes mama, kijk eens hoeveel!" Eh... toch een stadskind :-) We zongen samen het versje 'hoger dan de blauwe luchten', en hadden het over Abraham die de sterren moest tellen. Het was zo mooi om haar zoiets groots van de schepping te laten beleven! Overigens verbaasde ze zich er wel over dat de sterren helemaal geen 'puntjes' hadden (zoals je altijd op tekeningen ziet). 


Overdag vermaakten we ons ook prima. Op de camping was een glijbaan, schommels en een zandbak met trekkers er in. 


En een grote trampoline! We genoten van de heerlijke lucht van vers gemaaid gras die na zoveel zonuren overging in een zoete hooilucht. 


We gingen op de fiets naar de heide, die bloeide juist. Wat een prachtig gezicht! We zagen overal op de heide bijenkasten staan, mmm, heidehoning! 


Nienke vond het heerlijk op de fiets en op de heide. Eén van deze foto's wil ik als uitvergroting voor aan de muur, maar ik kan nog niet goed kiezen. Op de onderste kijk ze je echt aan, maar de bovenste vind ik ook zo'n lekker snoetje! 


Zusjes!


We gingen naar de A. Vogeltuin tussen 't Harde en Elburg. Echt de moeite waard! Er stond zo veel moois te bloeien, Lydia wist van veel planten de namen. Leuk om te merken dat ze dat zo goed kan herkennen en onthouden.




Er zijn puzzeltochten door de tuin, voor kleine kinderen en voor groteren. Als je de antwoorden invult in het (gratis) foldertje en je brengt een bezoekje aan de naastgelegen zorgboerderij dan krijgen de kinderen daar een cadeautje. Lydia had wel heel de route gelopen, maar we hadden wat bordjes gemist. Dat was geen enkel probleem, ze kreeg het prijsje toch, met een lief compliment van de dame van de zorgboerderij dat ze het zo knap vond dat ze de hele route gelopen had. 
Nu moet ik zeggen dat die route ook echt geen straf was. In de tuin is een blote voeten pad gemaakt. Je loopt door het gras, over grote stenen, kleine stenen, zand, tussen de kruiden door, over mos, door leem en door modder. Dat laatste vond Lydia niet zo'n succes, maar de pomp die aan het einde stond maakte alles weer goed :-) 


Daarnaast was er ook een trimbaan met evenwichtsbalken, rekstokken etc. Achterin de tuin is een speeltuin, helaas was die meer gericht op wat grotere kinderen, een simpele wip of glijbaan konden we er niet ontdekken, maar dat was dan ook het enige minpuntje. 
De route ging verder door het bos bij het landgoed en Lydia vermaakte zich er met het zoeken van bosbessen en eikeltjes. Genoeg te doen dus! We willen er zeker nog een keer naar terug om nog wat langer in de tuin te kunnen ronddwalen...


Op de terugweg stopten we bij Nunspeet bij de Zandeplas. Het was zo rond de 30 graden en het water bood dan ook een heerlijke verkoeling. Emmertje en schepje mee en Lydia was helemaal blij. Boekje voor mama en die was ook tevreden :-)

Op vrijdag gingen we weer naar huis. Maar eerst gingen we nog een kijkje nemen bij Staverden (was Gerbrand nog niet eerder geweest) en maakten we nog een fietstochtje door het Leuvenumse bos. We stopten bij de waterval en terwijl Gerbrand en Lydia daar wat rondkeken genoot ik van de rust, het gefilterde zonlicht, de zingende vogels en m'n kleine meiske die vol overgave lag te slapen... 


Het was het einde van een korte, maar heerlijke vakantie in ons eigen mooie landje...

O ja, wil je ook genieten van een vakantie in deze gezellige pipowagen, neem dan hier eens een kijkje. Echt leuk, heel gastvrij, mooi fris sanitair (ook belangrijk toch?!) in een prachtige omgeving!